Category Archives: Εντός των τειχών

Ενημέρωση κρατουμένων νοσοκομείου φυλακών Κορυδαλλού «Άγιος Παύλος»

Στις 22/1/16 η υπηρεσία των σωφρονιστικών υπαλλήλων σε συνεργία με την εισαγγελέα του νοσοκομείου κορυδαλλού έδειξαν για μια ακόμη φορά το αληθινό απάνθρωπο εκδικητικό τους πρόσωπο κάτω από την μάσκα του ¨σωφρονισμού¨. Αποφασίστηκε λοιπόν, ο πειθαρχικός εγκλεισμός στην απομόνωση ενός συγκρατούμενου μας, του Ιλίρ Ασλανάι, αλβανικής καταγωγής, ο οποίος έχασε τα δυο του πόδια κατά την 22χρονη αιχμαλωσία του.

Τον έριξαν στην απομόνωση, βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι χωρίς πόδια και βοήθεια. Πώς αυτός ο άνθρωπος θα αυτο-εξυπηρετηθεί; πώς θα πάει τουαλέτα; πώς θα πλυθεί;

Η δικαιολογία ήταν ότι πουλούσε τα αυτοκόλλητα της μορφίνης καθότι τυγχάνει καρκινοπαθής. Ό,τι και να έκανε αυτός, ο εγκλεισμός των 10 ημερών στην απομόνωση, εμείς ως νοήμονες, δίκαιοι και πάνω από όλα Άνθρωποι δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι. Δεν το ζητάμε. Δεν το διεκδικούμε. ΤΟ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ! ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΙΛΙΡ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ και να επιστρέψει στο θάλαμο του, όπου υπάρχουν άνθρωποι που τον φροντίζουν. ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ-ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΕΩΝ!

Αυτό το κείμενο αποτελεί απλώς προειδοποίηση σε περίπτωση που ο Ιλίρ δεν βγει από εκεί που τον έκλεισαν οι σωφρονιστές ανθρωποφύλακες-ανθρωποθηκάριοι, τότε θα υπάρξει δυναμική αντίδραση από εμάς. Όπως και κάθε δράση έχει και αντίδραση. Αν δεν συμβεί αυτό τότε η κινητοποίηση μας θα κλιμακωθεί. Περιμένουμε ως το πρωί 23/1 να δούμε τον Ιλίρ Ασλανάι στον θάλαμο του στον 1ο όροφο όπου και εκεί ανήκει.

Οι κρατούμενοι: Σπύρος Φατούρος, Κοντογιάννης Δημήτρης, Δουλάδης Χαράλαμπος, Σπάρος Παναγιώτης, Πετρακας Νικόλαος, Δανδραης Ιωάννης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Απολογία του Γιώργου Πετρακάκου στη 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα

Βρίσκομαι κατηγορούμενος επειδή έχω συμμετάσχει σε ορισμένες ληστείες τραπεζών.

Δεν καταλαβαίνω και δε θα μπορέσω να καταλάβω, όσα χρόνια και αν με φυλακίσετε, γιατί αυτό αποτελεί κατηγορία και όχι τίτλο τιμής, αφού αυτές είναι υπεύθυνες για το ξεκλήρισμα ενός ολόκληρου λαού.

Κατηγορούμαι από αυτό το δικαστήριο για τρεις ληστείες στα πλαίσια του Ε.Α. Κατηγορούμαι επίσης σε άλλες δικογραφίες για τη ληστεία στο Δίστομο και για διακεκριμένη οπλοκατοχή στα πλαίσια άγνωστης τρομοκρατικής οργάνωσης… Άγνωστης τρομοκρατικής οργάνωσης που θα έφτιαχνα ή αναλόγως τι θα φαντασιωνόντουσαν… Για τέσσερις ένοπλες οργανώσεις, διαφορετικές από τον Ε.Α. με κατηγόρησαν στην αντιτρομοκρατική όταν με πιάσανε και προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα να μου προσάψουν. Στις τέσσερεις οργανώσεις η μια δώρο είναι ο Ε.Α.

Δε θα εκπλαγώ αν τους επόμενους μήνες κατηγορηθώ όχι μόνο για τις ληστείες, στις οποίες είχα συμμετοχή, αλλά και για οποιαδήποτε ανεξιχνίαστη ληστεία έχει γίνει τα τελευταία εκατό χρόνια στην Ελλάδα.

Η ποινή με αφήνει αδιάφορο και ξέρω ότι η αστυνομία ζητάει από το δικαστήριό σας τη βαριά καταδίκη μου. Είτε καταδικαστώ για μία ληστεία είτε για τρεις, για μένα δεν έχει διαφορά. Αν εξηγήσω δύο πράγματα λοιπόν δεν θα είναι για να πετύχω μια μικρότερη ποινή, αλλά για να κατατεθεί επίσημα η αλήθεια.

Ξεκίνησα να ληστεύω τράπεζες από το 2002, όχι όμως γιατί μου άρεσε η εύκολη ζωή. Η ζωή αυτή έτσι κι αλλιώς κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Από ένστικτο τοποθέτησα τον εαυτό μου απέναντι σ’ αυτήν την απάνθρωπη μηχανή που τρέφεται με ανθρώπους. Θεωρώ άδικο αυτό το σύστημα που στηρίζει τις τράπεζες και που στηρίζεται από αυτές. Το θεωρώ βίαιο και ληστρικό. Ληστές και τρομοκράτες είναι οι τράπεζες. Εγκληματίες είναι όσοι τις στηρίζουν. Η απόφασή μου να ληστεύω τράπεζες ήταν ο δικός μου μοναχικός τρόπος να τις πολεμήσω.

Δεν έχω οργανωθεί ποτέ μου πολιτικά και η επαφή μου με τον αναρχικό χώρο ήταν και είναι οι προσωπικές και φιλικές σχέσεις που ανέπτυξα με κάποιους αναρχικούς αγωνιστές γνωρίζοντάς τους στη φυλακή, κυρίως το διάστημα 2003-2006. Σέβομαι και εκτιμώ τον αγώνα τους, την ανιδιοτέλεια και το ήθος τους. Θεωρώ ότι έχουν τα δίκαιο με το μέρος τους, όμως δεν είχα ποτέ σχέση με καμία νόμιμη ή παράνομη, άοπλη ή ένοπλη ομάδα ή οργάνωση. Θεωρώ πως και η δίωξή μου για συμμετοχή στον Ε.Α. γίνεται για επικοινωνιακούς λόγους και για να εξυπηρετήσει τη θεωρία της αντιτρομοκρατικής για δήθεν επιχειρησιακή σύνδεση μεταξύ «ποινικών και τρομοκρατών». Το πρόσωπό μου είναι ιδανικό για αυτό το πείραμα αφού από τη μια είμαι ληστής τραπεζών -μια παραβατική δραστηριότητα που έχει όμως την κοινωνική αποδοχή- και όχι ας πούμε έμπορος ναρκωτικών, ενώ από την άλλη είναι γνωστό ότι έχω προσωπικές σχέσεις με κάποιους αναρχικούς. Όμως είναι άλλο πράγμα οι προσωπικές σχέσεις και συμπάθειες και άλλο η συμμετοχή σε επαναστατική οργάνωση.

Επιθυμία της αντιτρομοκρατικής για λόγους που εξυπηρετούν τη δική της προπαγάνδα είναι να κατηγορηθώ αν γίνεται και για παραπάνω από δύο επαναστατικές οργανώσεις.

Δεν είναι τυχαίο που το όνομα και η φωτογραφία μου ξεκίνησαν και γίνονταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις αμέσως μετά τη σύλληψη του Ν. Μαζιώτη χαρακτηρίζοντάς με το δεξί του χέρι και άλλα τέτοια τραγελαφικά χωρίς στην πραγματικότητα να με συνδέει τίποτα μαζί του και χωρίς να υπάρχει ένα στοιχείο που να μπορεί να επιβεβαιώσει ένα τέτοιο σενάριο.

Δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου να κάνω δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Δηλώνω με υπερηφάνεια ότι είμαι ληστής τραπεζών. Εάν ήμουν στον Ε.Α. θα το δήλωνα και θα το υπερασπιζόμουν. Όμως έχω διαλέξει άλλη πορεία στη ζωή μου συνειδητά.

Επαναστατική είναι η ίδια μου η ζωή, όπως εγώ την επέλεξα και εγώ ο ίδιος την έπλασα με τις επιλογές μου στο να είμαι έξω από τον αυτοματοποιημένο τρόπο ζωής.

Επίσης δεν έχω συμμετάσχει σε όσες ληστείες μου καταλογίζουν. Ακόμη κι αν το ήθελα θα ήταν πρακτικά αδύνατο να έχω κάνει όσες ληστείες προσπαθούν –βάσει εγγράφων– να μου καταλογίσουν, δεδομένου ότι αυτές, στις οποίες συμμετείχα, απαιτούσαν πολύμηνο σχεδιασμό, προκειμένου να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τον πιο ήπιο τρόπο, βάζοντας πάντα ως προτεραιότητα την ασφάλεια των πολιτών ακόμη και σε βάρος της δικής μου ασφάλειας. Σε καμία από τις ληστείες που έχω πάρει μέρος δεν έχει ανοίξει ούτε ρουθούνι και δεν έχει χρειαστεί να ρίξω ούτε μια βολή στον αέρα για εκφοβισμό. Ήταν πάντα σχεδιασμένες λεπτομερώς και παίρναμε πάντα όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην κινδυνέψει κανείς.

Η δικογραφία που έχετε μπροστά σας είναι μια πρόχειρη συρραφή αστυνομικών ρεπορτάζ και τίποτα παραπάνω. Από τις κατηγορίες που μου αποδίδονται σ’ αυτό το δικαστήριο και παρότι τα στοιχεία που έχετε είναι στην πραγματικότητα από ανεπαρκή ως ανύπαρκτα, παραδέχομαι τη συμμετοχή μου στη ληστεία της Eurobank στην Ακράτα.

Δε θα δώσω άλλες πληροφορίες σχετικά και δε θα απαντήσω στις ερωτήσεις σας.

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πανό αναρχικών στην Α πτέρυγα για Μαύρο Δεκέμβρη

Παρέμβαση για Μαύρο Δεκέμβρη με πανό από αναρχικούς στην Α’ Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού.
Για τη Διαρκή Αναρχική Εξέγερση
Όλοι/ες στους δρόμους της φωτιάς

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο πέντε φυλακισμένων αναρχικών για τον Μαύρο Δεκέμβρη

Η ανάθεση, η απογοήτευση και η εσωτερίκευση της αδράνειας είναι χαρακτηριστικά που καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο έδαφος συνολικά στον κόσμο του αγώνα. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται ούτε και στο δικό μας χώρο. Παρ’ όλο που οι αφορμές που μας δίνονται είναι πολλές νιώθουμε την κοινωνική ειρήνη να κυριαρχεί και να απομακρύνει όλο και περισσότερο τη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ που θα ταρακουνήσει την απάθεια. Οι αντιλήψεις και τα προτάγματα μας είναι νεκρά αν δεν εκφράζονται στο ΔΡΟΜΟ, εκεί που καταργούνται οι συμβάσεις κι ανοίγουν προοπτικές.

Η αναρχία είχε πάντα σαν προνομιακό πεδίο δράσης της το δρόμο κι αυτό ήταν που την έκανε όχι μόνο ζωντανή αλλά κι ελκυστική. Οι πορείες, οι συγκρούσεις με τους μπάτσους, τα οδοφράγματα, οι επιθέσεις σε τράπεζες και πολυκαταστήματα δεν είναι απλά θεαματικές αντανακλάσεις του πάθους μας για επίθεση στα σύμβολα της κυριαρχίας, αλλά και η καλύτερη ευκαιρία για να γνωριστούμε και να δοκιμάσουμε τα προτάγματα μας στην πράξη. Πιστεύουμε πως η πράξη γεννάει τη θεωρία γιατί αυτή διαμορφώνει τους ανθρώπους, μετασχηματίζοντας τους όρους της ύπαρξης μας, υλικούς και συνειδησιακούς.

Όταν οι θεωρήσεις μας παράγουν κατακερματισμό των δυνάμεων μας -άρα και αδράνεια- σημαίνει ότι βρίσκουν εφαρμογή μόνο σε ανόητα παιχνίδια ρητορικής υπεροχής και συνιστούν προκλητική εισβολή της κουλτούρας του θεάματος στις σχέσεις μας και αλλοίωση του αντι-ιεραρχικού χαρακτήρα τους.

Το στοίχημα δεν είναι ποιός κατέχει τη τέλεια θεωρία αφού η πραγματικότητα δεν μπορεί να χωρέσει στις νοητικές μας αναπαραστάσεις αλλά μόνο να προσεγγιστεί.

Το στοίχημα είναι μέσα από τις διαφορετικές γλώσσες νοημάτων που μιλάμε να συνεννοούμαστε, να ανταλλάσσουμε σκεπτικά και τεχνογνωσίες, να συντονιζόμαστε και να οργανώνουμε τις επιθέσεις μας.

Σαν στοίχημα βλέπουμε και το κάλεσμα για συντονισμό των επαναστατικών δυνάμεων, το κάλεσμα για “Μαύρο Δεκέμβρη”. Ένα κάλεσμα που δεν έχει (και δεν θα έπρεπε να έχει) προσωποκεντρική χροιά, ώστε να αγκαλιαστεί από το σύνολο του ριζοσπαστικού χώρου. Δεν αφορά τα προσωπικά αιτήματα κανενός, παρά μόνο τη κοινή θέληση για εξέγερση. Και η ικανότητα να το διακρίνουμε αυτό αποτελεί και προϋπόθεση ώστε οι πολιτικές ρήξεις να γεφυρώνονται στο πεδίο της υλικής σύγκρουσης με το κράτος.

Αυτός ο Δεκέμβρης θέλουμε να αποτελέσει αφορμή για τους εξεγερμένους να συναντηθούμε, να οργανωθούμε και να ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ. Δε ζητάμε τη νεκρανάσταση παρελθοντικών εξεγέρσεων, ψάχνουμε την ευκαιρία εκεί που πληθαίνει ο κόσμος στους δρόμους, εκεί που το πάθος για απελευθερωτική βία συναντά τον αυθορμητισμό ή ακόμη καλύτερα το οργανωμένο σχέδιο να κρατάμε ανοιχτό το πεδίο της ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ.

Να δημιουργούμε στιγμές στο χωροχρόνο που θα σπάσουν το μούδιασμα και την αδράνεια που μας αφοπλίζουν, και θα μας κάνουν να αντιληφθούμε τις δυνατότητες μας όταν δρούμε.

Καραγιαννίδης Γιώργος,
Μιχαηλίδης Γιάννης,
Χαρίσης Φοίβος,
Ντάλιος Αργύρης,
Σαραφούδης Γρηγόρης

[Αθήνα] Απόρριψη αίτησης αποφυλάκισης της Σάναα Τάλεμπ από το Μαρόκο

Η επιτροπή των μπάτσων στην Πέτρου Ράλλη απέρριψε το αίτημα αποφυλάκισης της Σάναα Τάλεμπ. Δεν έλαβε υπόψη του τη γνωμάτευση των γιατρών, όπου φαινόταν ξεκάθαρα ότι ο εγκλεισμός της είναι επικίνδυνος για την υγεία της. Για μας, είναι μια εκδικητική απόφαση, μια απόφαση παραδειγματισμού, μια απόφαση που έχει στόχο όλες τις μετανάστριες και τους μετανάστες που θέλουν, τώρα ή στο μέλλον, να αγωνιστούν. Η Σάναα συμπλήρωσε οχτώ μήνες μέσα στα κελιά χωρίς να έχει κάνει κανένα αδίκημα. Οχτώ μήνες φυλακή απλά επειδή δεν είχε χαρτιά.

Εντωμεταξύ, η στάση των δεσμοφυλάκων στο κέντρο κράτησης μεταναστριών στο Ελληνικό σκληραίνει. Απαγορεύονται να δίνονται συσκευασμένα τρόφιμα στις κρατούμενες στα επισκεπτήρια. Έτσι, πρέπει να αρκεστούν στο απαίσιο φαγητό που τους δίνουν μα κυρίως: δεν μπορούν να κάνουν πια αποχή συσσιτίου.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΝΑΑ ΤΑΛΕΜΠ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αλληλέγγυες – αλληλέγγυοι κρατουμένων στα Νότια

[Φυλακές Κορυδαλλού] Νίκος Ρωμανός: Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή

Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή

Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας· σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων-δολοφόνων. Έβαλα φωτιά στις γέφυρες της παρελθοντικής μου ζωής και πέρασα στις γραμμές του παράνομου αναρχικού αγώνα. Παρότι ήμουν δεκαέξι χρονών είχα πλήρη επίγνωση των πράξεών μου και γνώριζα ότι, αν και είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα απ’ ό,τι όλα αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που βρισκόντουσαν σε αυτή την αίθουσα, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ειπωθούν όλα όσα πρέπει, δεν ήταν ούτε ο κατάλληλος χρόνος, ούτε εγώ ήμουν πραγματικά έτοιμος συνειδησιακά να σηκώσω ένα τέτοιο ιστορικό βάρος. Γι’ αυτό και προτίμησα να σιωπήσω και να αφοσιωθώ στον πόλεμο εναντίον της εξουσίας, στον ίδιο πόλεμο που εφτά χρόνια μετά βρίσκομαι στην ίδια θέση μάχης ως αιχμάλωτος. Ένα ιστορικό βάρος που απέφυγα προσωρινά αλλά ποτέ δεν αποποιήθηκα και θα το σηκώσω τώρα.

Το δικαστήριο στο οποίο αρνήθηκα να παρευρεθώ αλλά και αυτό που θα ακολουθήσει επιχειρούν να βάλουν ένα τέλος με την μορφή της θεσμικής επικύρωσης σε μια πτυχή της ανατρεπτικής ιστορίας, μια πτυχή που ντρόπιασε την δημοκρατία καθώς ανέδειξε το άρωμα του θανάτου που σέρνει πίσω της. Η συγκεκριμένη πτυχή, αναπόσπαστο κομμάτι μιας ιστορίας που θα υπάρχει όσο οι καταπιεσμένοι θα εξεγείρονται ενάντια στους καταπιεστές τους, διαδραματίστηκε ένα βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στην συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

Αυτά που θα πω σε καμία περίπτωση δεν λέγονται ώστε να διευκολύνουν τους δικαστικούς μηχανισμούς να εκδώσουν μια μελλοντική δίκαιη ετυμηγορία. Δεν πιστεύω ούτε στους νόμους, ούτε στα δικαστήρια, ούτε στις φυλακές που υψώνονται απειλητικές για να πειθαρχήσουν όσους αποκλίνουν από την έννομη τάξη θάβοντάς τους ζωντανούς ανάμεσα σε τσιμέντο και κάγκελα.

Έχω το θάρρος να πιστεύω στην δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου, στην δυνατότητα του αυτοκαθορισμού του μέσα σε έναν κόσμο καθολικής υποταγής, στην προοπτική της αναρχικής επανάστασης και στην πρακτική της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Θα ξεκινήσω την αφήγησή μου με γνώμονα να απευθυνθώ στην ιστορία, να σταθώ αντάξιος απέναντί της, να συμβάλω στην δημιουργία μιας καθαρής παρακαταθήκης που δεν θα λερώνει την μνήμη των νεκρών μας, να στείλω ένα αντάρτικο σινιάλο σε εκείνους που ενδιαφέρονται να γίνουν οι δράστες που θα διαμορφώσουν την εξέλιξή της όπως της αρμόζει. Με συνεχή αγώνα, με όλα τα μέσα, με πάθος για την ελευθερία και μίσος για όσους συντηρούν την νέα τάξη πραγμάτων βαμμένη στο αίμα όσων αντιστάθηκαν στην παντοδυναμία της.

Το κύκνειο άσμα για την φιλία μου με τον Αλέξανδρο ξεκινάει…

Με τον Αλέξανδρο γνωρίστηκα στο σχολείο· αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα καθώς μέναμε σχετικά κοντά. Ήταν ένας άνθρωπος που σιχαινόταν τους καθωσπρεπισμούς και την υποκρισία που επικρατούσε στο σχολικό μας περιβάλλον. Πάντα έψαχνε να βρει διεξόδους απέναντι σε αυτή την συνθήκη και κάπου εκεί ταίριαξαν τα χνώτα μας. Γνωριστήκαμε καλά μέσα από τις κοπάνες που κάναμε δραπετεύοντας από την ρουτίνα της σχολικής πλήξης, τους ατελείωτους περιπάτους μας εξερευνώντας άγνωστα για εμάς σημεία της πόλης, τις καθημερινές μας κουβέντες και τις συζητήσεις μας για όλα όσα μας προβλημάτιζαν. Ο καιρός περνούσε και εμείς συνεχίζαμε να βαδίζουμε σε μονοπάτια διευρυμένων αναζητήσεων και έντονων αμφισβητήσεων για τον κόσμο που μας περιτριγύριζε.

Γύρω στα 14 είχαμε την πρώτη μας επαφή με τους αναρχικούς· μας άρεσε όταν βλέπαμε στην τηλεόραση εικόνες από συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, ήταν κάτι που με τις άγουρες αντιλήψεις μας που είχαμε αρχίσει να σχηματίζουμε το θεωρούσαμε ως έναν τρόπο αντίστασης στην καθημερινή αδικία των κοινωνικών ανισοτήτων. Εξάλλου για εμάς, που όλη την ημέρα αλητεύαμε σε πάρκα και πλατείες, δεν ήταν και δύσκολο να αντιπαθήσουμε την αστυνομία – ακόμα και από ένστικτο, μπορούμε να πούμε. Είχαμε δει τους μπάτσους να ξεφτιλίζουν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε δει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόντουσαν στους τοξικο-εξαρτημένους και στους άστεγους προσβάλλοντάς τους. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που με μερικές βόλτες στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να δει ο καθένας. Η αντίφαση που βιώναμε όμως ήταν όταν τους βλέπαμε να υποκλίνονται και να γλύφουν τους πλούσιους εκεί που μέναμε. Εκεί καταλάβαμε πραγματικά τι διπρόσωπα σκουλήκια και θρασύδειλοι είναι αυτή η σιχαμένη φάρα.

Έτσι πήραμε την απόφαση να κατέβουμε μαζί σε μια πορεία να δούμε από κοντά όλα αυτά τα οποία παρατηρούσαμε και για τα οποία είχαμε αναπτύξει ένα έντονο ενδιαφέρον. Έτσι και έγινε· θυμάμαι ακόμα η πρώτη πορεία που είχαμε κατέβει ήταν εκείνη της 17ης Νοεμβρίου το 2007. Τότε είχαν υπάρξει συγκρούσεις με τους μπάτσους στις οποίες είχαμε συμμετάσχει και εμείς. Βέβαια τότε ήμασταν πολύ διστακτικοί, απλώς ακολουθούσαμε και αντιγράφαμε τις κινήσεις των ανθρώπων που συγκρούονταν με την αστυνομία. Είδαμε από κοντά άσχετους ανθρώπους να τσακίζονται στο ξύλο από τους ΜΑΤατζήδες, νιώσαμε την ασφυξία που προκαλούν τα δακρυγόνα και βιώσαμε για πρώτη φορά την αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων. Μόλις τελείωσε η πορεία κατεβήκαμε στα Εξάρχεια, όπου καθίσαμε μέχρι αργά το βράδυ συζητώντας τα γεγονότα με έναν ενθουσιασμό για αυτό που μόλις είχε γίνει. Τον ενθουσιασμό που νιώθουν όλοι οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να έρχονται σε επαφή με την αυθεντική πλευρά της ζωής.

Ένα σημαντικό σημείο αναφοράς υπήρξε για εμάς η αντιφασιστική πορεία στις 2 Φεβρουαρίου του 2008· τότε είχε καλεστεί συγκέντρωση από την Χρυσή Αυγή για τα Ίμια και οι αναρχικοί είχαν καλέσει σε αντισυγκέντρωση με στόχο να συγκρουστούν με τους φασίστες.

Ήμασταν και εμείς εκεί και είδαμε τους φασίστες να βγαίνουν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ για να μαχαιρώσουν συντρόφους, είδαμε τα γουρούνια της αστυνομίας να συντονίζουν τις εφόδους τους μαζί τους. Είδαμε συντρόφους να μαχαιρώνονται και φασίστες να τσακίζονται από τα τσεκούρια και τα παλούκια των συντρόφων. Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν στην εμπροσθοφυλακή των φασιστών είναι τώρα βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου – αναφέρομαι στον Ηλία Παναγιώταρο, τον Γιάννη Λαγό και τον Ηλία Κασιδιάρη πριν αποκηρύξουν το παρελθόν τους και επικαλεστούν την νομιμότητα και την δημοκρατία.

Μόλις τελείωσε η συμπλοκή με τους φασίστες και τους μπάτσους κλειστήκαμε στην Πρυτανεία και περιμέναμε μέχρι το βράδυ, όπου και αποχωρήσαμε συντεταγμένα με πορεία. Η πορεία τότε είχε χτυπηθεί από την πρώτη στιγμή που στάθηκε στον δρόμο από τους μπάτσους και είχαν υπάρξει προσαγωγές, συλλήψεις και τραυματισμοί.

Από τότε σχεδόν σε καθημερινή βάση κατεβαίναμε στα Εξάρχεια και αρχίσαμε να έχουμε επαφές με ανθρώπους που σύχναζαν και αυτοί εκεί. Ξεκινήσαμε να διαβάζουμε αναρχικά έντυπα, να ενημερωνόμαστε από σελίδες αντιπληροφόρησης, να συχνάζουμε σε καταλήψεις όπως η Βίλα Αμαλίας και Πραποπούλου. Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο, στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα.

Την ίδια περίοδο μαζί με κάποιους άλλους μαθητές δημιουργήσαμε μια αναρχική συλλογικότητα με το όνομα αναρχική επίθεση μαθητών και κάναμε και κάποιες συνελεύσεις με θέμα τα σχολεία και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Θυμάμαι επίσης λίγες μέρες πριν την 17η Νοεμβρίου του 2008 είχαμε συμμετάσχει στην επίθεση στην νεολαία του ΠΑΣΟΚ, που τότε είχε τα γραφεία της στα Εξάρχεια. Το περιστατικό είχε διαρκέσει αρκετή ώρα γιατί οι ΠΑΣΠΙΤΕΣ είχαν προσλάβει κάτι μπράβους για να τους προστατεύουν όπως είχαν κάνει και τα προηγούμενα χρόνια στις πορείες της 17Ν όπου μάλιστα οι μπράβοι τους είχαν επιτεθεί σε αναρχικά μπλοκ, και ουσιαστικά η αντιπαράθεση δεν ήταν με την νεολαία του ΠΑΣΟΚ αλλά με τους μπράβους που φύλαγαν τα γραφεία τους. Στο τέλος καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι τα γραφεία τους, και όσοι δεν πρόλαβαν να κλειδωθούν μέσα δέχθηκαν την περιποίηση που τους αναλογούσε, με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα ο φοιτητής της ΠΑΣΠ που κρατούσε την σημαία του Πολυτεχνείου να είναι με σπασμένο χέρι σε όλες τις φωτογραφίες που κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Το επόμενο γεγονός που ανασύρω από την μνήμη μου είναι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων για τους τότε φυλακισμένους αναρχικούς Τσουραπά και Κοντορεβυθάκη, που δικαζόντουσαν για εμπρηστική επίθεση σε γραφεία της δημοτικής αστυνομίας· μόλις τελείωσε το δικαστήριο οι αλληλέγγυοι που βρισκόμασταν εκεί φύγαμε πεζοί προς τα Εξάρχεια, στο ύψος του Πεδίον του Άρεως έγινε συμπλοκή με δυο μπάτσους από την ομάδα Ζ από τους οποίους πάρθηκαν και τα κράνη που είχαν αφήσει πάνω στις μηχανές τους, κατά την διάρκεια της συμπλοκής τότε οι μπάτσοι είχαν τραβήξει όπλα και πυροβόλησαν αρκετές φορές όχι μόνο στον αέρα αλλά και σημαδεύοντας κόσμο για να μας τρέψουν σε φυγή.

Επόμενο καρέ σε αυτή την αφήγηση είναι εκείνη η καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου. Καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου όπως κάναμε σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στην Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει. Όντως λοιπόν πήγαμε και περιμέναμε ενώ ο Αλέξανδρος καθόταν πιο πίσω. Μετά από λίγη ώρα πέρασε το περιπολικό με τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη.

Χωρίς να το ξέρω το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα. Στην συνέχεια γυρίσαμε και καθίσαμε στον πεζόδρομο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη πέρασαν με το περιπολικό από την Ζωοδόχου Πηγής για να δουν ποιοι τους επιτέθηκαν· εκεί ξαναπετάχτηκαν από μας προς το περιπολικό κάποια μικροαντικείμενα· αφού λοιπόν είδαν την παρέα μας, πήγαν πάρκαραν το περιπολικό στην διμοιρία των ΜΑΤ που φυλούσε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και κατέβηκαν πεζοί στην συμβολή των οδών Τζαβέλα και Ζωοδόχου Πηγής.

Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνη την στιγμή οι δυο μπάτσοι άρχισαν να βρίζουν και τότε παρατηρήσαμε ότι είχαν έρθει μόνοι τους χωρίς κάποια υποστηρικτική αστυνομική δύναμη. Έτσι κάποιοι από εμάς κινήθηκαν προς το μέρος τους και ο Αλέξανδρος, ο οποίος είχε πάει πιο μπροστά, τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπύρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα.

Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Όπως είναι λογικό οι συνήγοροι υπεράσπισης προσπάθησαν και θα προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι ήταν μια κακιά στιγμή, ένας εξοστρακισμός, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από την δική μου οπτική, όσο αντιφατικό και αν ακούγεται, σε δικαστικό και όχι φυσικά σε πολιτικό επίπεδο κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τις δικές μου επιθυμίες. Δεν πιστεύω στον θεσμό του εγκλεισμού καθώς τον θεωρώ ένα από τα εργαλεία της δημοκρατικά χορηγούμενης με δόσεις φρίκης που έχει στο οπλοστάσιό της η κυριαρχία για να εξασφαλίζει την ομαλή αναπαραγωγή της.

Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια για μένα στους μπάτσους-δολοφόνους αξίζει μια χαοτική πιθανότητα μιας προοπτικής να παρθεί εκδίκηση για όλες τις χαμένες ψυχές που αναζητούν την δική τους βίαιη λύτρωση. Αυτό είναι το μόνο δίκαιο στο δικό μου σύστημα αξιών.

Εξάλλου εμείς δεν βασανίζουμε ανθρώπους όπως κάνει συστηματικά ο σύγχρονος εξουσιαστικός πολιτισμός, το μεγαλύτερο τερατούργημα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, που έχει καταφέρει να κανονικοποιήσει ακόμα και τον θάνατο και να θέσει στην υπηρεσία της κυριαρχίας του τις λέξεις και τα νοήματα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας των πάντοτε αντικειμενικών παγκόσμιων ενημερωτικών κέντρων.

Γιατί όλοι εμείς οι εχθροί της εξουσίας μπορεί να έχουμε συμβιβαστεί με την φυλακή ή ακόμα και τον θάνατο ως ένα πιθανό ενδεχόμενο, όμως ποτέ δεν έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξή του ως μια είδηση στην κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα από την οποία βομβαρδιζόμαστε.

Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι η προσπάθεια που γίνεται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας να προβληθούν οι δολοφονίες που διαπράττουν οι μπάτσοι ως μεμονωμένα περιστατικά από διαταραγμένες προσωπικότητες, ως ατυχήματα που πάντοτε συμβαίνουν από αμέλεια.

Οι δολοφονίες των μπάτσων δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά ούτε ελληνικό φαινόμενο. Είναι η ακραία έκφραση της δημοκρατικής επιβολής ενάντια στο κοινωνικό περιθώριο, στους φτωχοδιάβολους, τους παραβατικούς, τους ανυπότακτους, τους μετανάστες, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης του απελευθερωτικού πολέμου όταν αυτές οι δολοφονίες εφαρμόζονται στοχευμένα εναντίον όσων εξεγερμένων μάχονται ένοπλα την κυριαρχία με την φλόγα της ελευθερίας να καίει στην καρδιά τους.

Είναι η λογική συνέπεια των αντιλήψεων γύρω από τον ρόλο τους με τις οποίες αυτά τα άτομα γαλουχούνται για να στελεχώσουν τις κατασταλτικές μηχανές που θωρακίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Τα όπλα των μπάτσων λοιπόν δεν εκπυρσοκροτούν με δολοφονικές προθέσεις μόνο στην Ελλάδα, δολοφονούν 15χρονους στην Τουρκία επειδή συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, δολοφονούν 16χρονους στην Ιταλία επειδή δεν σταμάτησαν σε τροχαίο σήμα της αστυνομίας, δολοφονούν μητέρες και παιδιά στην Παλαιστίνη, δολοφονούν δεκάδες αφροαμερικανούς στις ΗΠΑ με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, δολοφονούν μετανάστες στα προάστια της Σουηδίας, δολοφονούν νεαρούς στις φτωχογειτονιές της Αγγλίας, δολοφονούν κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη για να επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη.

Και αν τα παραδείγματα που έφερα είναι γνωστά, καθώς έχουν συνδυαστεί με μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις ως αντίδραση στις κρατικές δολοφονίες, δεν παύουν να αποτελούν μια απλή σταγόνα σε σχέση με την καταιγίδα των δολοφονικών πογκρόμ που εξαπολύουν τα σώματα ασφαλείας για να υπερασπιστούν την καπιταλιστική κυριαρχία.

Αν κλείσουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στην ακατάπαυστη ροή της κυρίαρχης προπαγάνδας μπορούμε να αφουγκραστούμε τους χιλιάδες ανώνυμους θανάτους στα αστυνομικά τμήματα, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία και τις φυλακές, στις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής, στα εργασιακά κάτεργα εξόντωσης των σύγχρονων σκλάβων. Μπορεί ο καθένας να ακούσει τις κραυγές των ανθρώπων που βασανίζονται μέσα στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, που αυτοκτονούν από απελπισία μέσα σε κάποιο χώρο εγκλεισμού, που θαλασσοπνίγονται στα παγωμένα νερά της Μεσογείου από τους λιμενικούς, που τσακίζουν τα σώματά τους στις μηχανές παραγωγής των πολυεθνικών στις χώρες του τρίτου κόσμου, που ισοπεδώνονται κάτω από τα χαλάσματα των τυφλών βομβαρδισμών των καπιταλιστικών αυτοκρατοριών.

Κατά συνέπεια όλη η κουβέντα που ανοίγει γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι στην ρίζα της υποκριτική και βαθιά προσβλητική.

Εμείς από την δική μας πλευρά έχουμε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση γύρω από την έννοια του φυσιολογικού και την αξία της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με το πώς αυτά καθορίζονται από τις κυρίαρχες νόρμες.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών τρώνε με απάθεια το φαγητό τους μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούν πολεμικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν τυφλά τα εδάφη του τρίτου κόσμου. Αντίθετα, θεωρούμε φυσιολογικό την μεταφορά αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των αστικών κέντρων δημιουργώντας ένα πολιτικό κόστος στις δολοφονικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό να βομβαρδίζονται άμαχοι ως μια πολεμική στρατηγική των κρατών για να τσακιστεί το ηθικό των αντιστεκόμενων λαών όπως αυτός της Παλαιστίνης. Αντίθετα, θεωρούμε φυσιολογικό να χτυπιούνται με κάθε μέσο όσοι χαμηλόβαθμοι ή υψηλόβαθμοι στρατιώτες επανδρώνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίων αμάχων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό το να παρουσιάζονται όλα αυτά ως ανθρωπιστικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων για την εξασφάλιση της ειρήνης. Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που όλος ο πολιτισμένος κόσμος χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς στην Γαλλία ενώ τα ίδια κράτη και οι μυστικές τους υπηρεσίες, που επεμβαίνουν πνίγοντας στο αίμα ολόκληρους πληθυσμούς, είναι αυτά τα οποία αποδεδειγμένα εκπαίδευσαν, εξόπλισαν και χρηματοδότησαν το τέρας του ισλαμοφασισμού για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, τέρας το οποίο όπως έχει συμβεί επανειλημμένα όταν αποκτάει δύναμη αυτονομείται και στρέφεται ενάντια στους ευεργέτες του.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό τα κοράκια των οικονομικών λόμπι να λεηλατούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των αποσταθεροποιημένων χωρών στο όνομα της ειρήνης και της ανάπτυξης.

Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο στα αφεντικά, στους κρατικούς αξιωματούχους, στους τραπεζίτες, σε όσους κατέχουν θέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σε όσους προστατεύουν με τα όπλα την δολοφονική κοινωνική ειρήνη, στους εκπροσώπους της δικαιοσύνης, στα στελέχη των πολυεθνικών εταιρειών, σε όλα τα πρόσωπα και τις υποδομές που συντηρούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που ευθύνεται για όλη την ασχήμια που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.

Αυτές είναι διαφορές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να γεφυρωθούν μεταξύ τους παρά μόνο να συγκρουστούν μέχρι τέλους· είναι η εξέλιξη της εξέγερσης και της αντιεξέγερσης και η προωθημένη διαλεκτική που αναπτύσσεται μέσα σε κάθε στρατόπεδο.

Όσον αφορά την δική μας πλευρά με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα κενό ανάμεσα στα πεδία όπου οργανώνεται ο κοινωνικός έλεγχος και ανθίζουν τα ματωμένα λουλούδια της απάθειας, ένα επικίνδυνο κενό που στοχεύει να τσακίσει την οργανωμένη καταπίεση και την βία της εξουσίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας, το στατιστικό λάθος στα διαγράμματα των τεχνοκρατών, ο απρόσκλητος καλεσμένος με την μορφή του εσωτερικού εχθρού που οργανώνεται, οπλίζεται και χτυπάει τους εχθρούς της ελευθερίας.

Αυτή είναι η διαρκής αναρχική εξέγερση και η φιλοσοφία της που μολύνει τον εξουσιαστικό ιστό εξαπλώνοντας την αναρχία στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Και είναι σαφές ότι ούτε συνθηκολογεί, ούτε υποχωρεί παρά μονάχα αναδιπλώνεται για να επιτεθεί ξανά και ξανά. Γιατί το όλα για όλα δεν είναι μια ακίνδυνη φράση γραμμένη σε έναν τοίχο, είναι το νόημα που συμπυκνώνει την ζωή εκείνων των συντρόφων, αυτών και άλλων εποχών, που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό. Γι’ αυτό και η διαρκής αναρχική εξέγερση θα συνεχίσει να πολιορκεί την κυριαρχία μέχρι ο τελευταίος εξουσιαστής να κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου γραφειοκράτη.

Ξαναβρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου οι μαχόμενες μειοψηφίες ανατρέπουν την μαζική παραγωγή νομοτελειακών συμπερασμάτων, εκεί που όλα είναι εφικτά, εκεί που αιφνιδιαστικές εισβολές στο κατειλημμένο από την εξουσία έδαφος πλήττουν την στρατιωτική και πολιτική υπεροχή της.

Γιατί δεν αρκεί να μιλάς για αναρχία αν δεν εξασφαλίσεις την επιβίωσή της μέσα από πράξεις ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την κοινωνία και τον πολιτισμό τους· γιατί η αναρχία πάντα θα είναι ένας πόλεμος χωρίς όρια κόντρα στις πιθανότητες των “ειδικών”.

Αυτό ήταν για μένα πάντα το διακύβευμα της σύγκρουσης, αυτή ήταν, είναι και θα είναι η μόνη σταθερή πηγή ανάλυσης της ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας· δεν ξέρω να πω τι θα γινότανε αν είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα γεγονότα, εξάλλου το αν δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εσωτερικό δαίμονα του πληγωμένου. Μπορώ όμως να μιλήσω για αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος μέχρι να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του μπάτσου. Στην μικρή μα περιπετειώδη ζωή του έζησε αυθεντικά, ήταν ένας νεαρός εξεγερμένος, γοητευμένος με την ιδέα της αναρχίας σαν αυτούς που τώρα καταλαμβάνουν τα στενά της πόλης, εκτοξεύουν μολότοφ στους μπάτσους και καίνε περιπολικά της αστυνομίας, ήταν ανυπότακτος και πεισματάρης, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής με ευγενική ψυχή και ανιδιοτελή κίνητρα σε ό,τι και αν έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε με ένταση τα πάθη του και τις απογοητεύσεις του.

Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς συντρόφους και θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται αιχμάλωτοι στις φυλακές της δημοκρατίας. Και μπορεί να λείπει από κοντά μας αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να καταστρώνει μικρές και μεγάλες ανταρσίες με τους δικούς μας νεκρούς, τον Μαουρίσιο, τον Κάρλο, τον Σεμπαστιάν, τον Μιχάλη, τον Λάμπρο, τον Χρήστο και δεκάδες άλλους υπέροχους ανθρώπους που έφυγαν αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρά τους.

Στο ερώτημα που ευλόγως διατυπώνεται, γιατί πρέπει να ειπωθούν τώρα όλα αυτά, η απάντηση είναι απλή.

Στο σύγχρονο περιβάλλον, όπου η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει εκτροχιαστεί, όπου τα γεγονότα αποσυνδέονται με ευκολία από τις συνθήκες που τα γέννησαν, όπου η πραγματικότητα αλλοιώνεται από τους παραμορφωτικούς φακούς δημοσιολόγων κάθε απόχρωσης, όπου η καθημερινότητα διαμορφώνεται ανάλογα με την εικόνα που πέφτει από τον ψηφιακό κόσμο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, είναι αναγκαιότητα να κρατήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη, να γίνουν γνωστές όλες οι πτυχές της χωρίς να αφήνονται στην λήθη σημεία που θα βοηθήσουν στην διαστρέβλωσή της.

Καθώς νέοι κύκλοι ριζοσπαστικών εμπειριών ανοίγονται, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης από την σύνδεσή της με το σημείο αναζωπύρωσής της. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι ένα κομμάτι της γενιάς των αναρχικών με τις μικρές και μεγάλες διαφωνίες τους που οπλίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τώρα βρίσκεται κλειδωμένο στα κελιά των ελληνικών φυλακών είχε ως σημείο αφετηρίας τις νύχτες όπου οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν πίσω από τα οδοφράγματα και η αναρχία ανέπνεε ζωντανή ανάμεσα στα κατεστραμμένα σύμβολα της εξουσίας.

Καθώς οι δικές μας ανατρεπτικές εμπειρίες απομακρύνονται από το πεδίο των καθημερινών μας βιωμάτων μέσα στην αιχμάλωτη καθημερινότητα που ζούμε, επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα σημείο σύνδεσης και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία. Ένα σημείο σύνδεσης με τις ιστορικές και πολιτικές μας καταβολές, μια νέα αφετηρία που θα αποτελέσει το πεδίο συνάντησης εξεγερμένων, που δεν θα κατέβει ευκαιριακά στον δρόμο αλλά θα συμβάλει στην δημιουργία μιας άτυπης πλατφόρμας συντονισμού και δράσης της αναρχίας, εκεί που η στρατηγική επιβάλλει την μονιμοποίηση της οργής, εκεί που η επαναστατική διαλεκτική επιβάλλει την ολόψυχη στράτευση στον απελευθερωτικό αγώνα.

Γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν αποτελεί μια σκηνοθετική επανάληψη προηγούμενων εξεγερτικών γεγονότων αλλά έναν κύκλο αγώνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν αναζητώντας ένα μέλλον όπου η καθημερινότητά μας θα κατακλύζεται από πράξεις επίθεσης και ανταρσίας ενάντια στην εξουσία.

Γιατί, αν και τα σώματά μας βρίσκονται έγκλειστα ανάμεσα σε τείχους και κάγκελα, οι ψυχές μας βρίσκονται σε κάθε σημείο του πλανήτη που υψώνονται οι σημαίες της αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας. Γιατί οι καρδιές μας εξακολουθούν πεισματικά να χτυπάνε στους ρυθμούς της άγριας ελευθερίας, δίπλα στους συντρόφους του Αναρχικού Αντάρτικου Κινήματος στην Βραζιλία που πυρπόλησαν τραπεζικά υποκαταστήματα καλώντας και αυτοί με την σειρά τους σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη, στους πυρήνες της FAI και στις αντάρτικες συντροφιές που περνάνε στην επίθεση, στους μαχητές της ελευθερίας που πολεμάνε τους ισλαμοφασίστες στα εδάφη της Ροζάβα, στους αναρχικούς συντρόφους που με ρίσκο και αυταπάρνηση βοηθάνε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι, στους ταραχοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας που εκδηλώνουν την οργή τους βίαια σπάζοντας τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, στους αναρχικούς στην Ισπανία που χτυπιούνται από τις αντιαναρχικές επιχειρήσεις του ισπανικού κράτους, στους δρόμους της Χιλής όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται με τους μπάτσους και ανατινάζουν αστυνομικά τμήματα, στις πλατείες της Τουρκίας όπου οι σύντροφοί μας έχουν πληρώσει με την ζωή τους την αντιπαράθεση με το κράτος-μαφία του Ερντογάν, στους συντρόφους που ανάψανε τις φωτιές της καταστροφής στους δρόμους των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Παρ’ όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις ο αγώνας μας είναι κοινός και μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και τους ίδιους πόνους με όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαχέουν το δηλητήριο της ελευθερίας στον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος αυτής της αφήγησης.

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος και αυτός είμαι εγώ. Δεν μετανιώνω για κάτι και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή στις μέρες μας είναι αυτή του πολύμορφου ανατρεπτικού αγώνα για την αναρχία. Για όλους τους λόγους του κόσμου η αναμέτρηση μεταξύ του κόσμου της ελευθερίας και του κόσμου της υποδούλωσης θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.

Τιμή για πάντα σε όλους τους νεκρούς του απελευθερωτικού αγώνα!

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!

Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!

Αλληλεγγύη και δύναμη σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους!

Ζήτω η Αναρχία!

Νίκος Ρωμανός

Υ.Γ Για να τελειώσει η κοροϊδία των τελευταίων ημερών με την υποτιθέμενη “φωτογραφική” τροπολογία της συμμορίας παλιάτσων του Σύριζα για τις εκπαιδευτικές άδειες, ας ξεκαθαριστεί ότι εδώ και τρία χρόνια που είμαι φυλακή δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου εκτός και ούτε προβλέπεται κάτι τέτοιο, αφού είναι φανερό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μου δοθεί άδεια από κανέναν εισαγγελέα είτε λέγεται Νικόπουλος είτε Περιμένη. Οπότε τα επικοινωνιακά τρικ του Σύριζα είναι κινήσεις εκ του πονηρού για την καλλιέργεια θετικών εντυπώσεων σε όσους αριστερούς ψηφοφόρους τού έχουν απομείνει και εκ του ασφαλούς αφού έτσι και αλλιώς σε ένα μήνα τελειώνει το δικαστήριο που με κρατάει υπόδικο και μου έχει γίνει πολύ ξεκάθαρο από την υπηρεσία της φυλακής ότι όσο συνεχίζω να βγάζω κείμενα και να “ενοχλώ” μέσα από την φυλακή –πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω γιατί δεν σκοπεύω να κάνω εκπτώσεις στην στάση μου– το αποτέλεσμα θα παραμένει μονίμως αρνητικό.

[Φυλακές Κορυδαλλού] 2η δίκη Επαναστατικού Αγώνα: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη για ένοπλη συμπλοκή και απαλλοτριώσεις

Τοποθέτηση του Ν. Μαζιώτη στην 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2015 σχετικά με την συμπλοκή στο Μοναστηράκι και τις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα με καταδικάσετε για απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά των αστυνομικών που με καταδίωκαν για να με συλλάβουν στο Μοναστηράκι. Το να με κατηγορείτε για πυροβολισμούς κατά αστυνομικών, είναι τίτλος τιμής για μένα, δεν είναι κατηγορία πραγματική. Το να προσπαθήσω να μη συλληφθώ χρησιμοποιώντας το όπλο μου, το να υπερασπίσω την ελευθερία μου πυροβολώντας αυτούς που είναι τα σκυλιά της εξουσίας, που υπηρετούν τους οικονομικά ισχυρούς, τους πλούσιους, το κράτος και τους πολιτικούς, που φρουρούν τα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ε.Κ.Τ., του Δ.Ν.Τ., του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όλους αυτούς που ληστεύουν και δολοφονούν το λαό, είναι τίτλος τιμής για μένα και όχι κατηγορία πραγματική.

Είμαι επαναστάτης και αγωνιστής, στρατιώτης στον πόλεμο με την εξουσία, το κεφάλαιο και το κράτος.

Και αυτός ο πόλεμος, αυτός ο αγώνας γίνεται και με τα όπλα, με πραγματικά πυρά και σφαίρες.

Όλοι όσοι συμμετέχουν σ’ αυτόν τον πόλεμο και από τα δύο στρατόπεδα, αντικειμενικά θα πληρώσουν το αντίτιμο των επιλογών τους.

Και το αντίτιμο μπορεί να είναι ο θάνατος ή τραυματισμός σε ένοπλη συμπλοκή ενώ για τους επαναστάτες όπως εγώ μπορεί να είναι επιπλέον πολύχρονη καταδίκη και φυλακή.

Η μεγάλη και αγεφύρωτη διαφορά μεταξύ μας είναι ότι οι αστυνομικοί όπως και οι δικαστές, είναι μισθοφόροι και υπηρέτες αυτών που κατέχουν την οικονομική και πολιτική εξουσία ενώ οι επαναστάτες και οι αγωνιστές όπως εγώ είμαστε εθελοντές πολεμιστές στον αγώνα για ελευθερία.

Επίσης μεγάλη διαφορά μεταξύ μας είναι ότι τα σκυλιά της εξουσίας ποτέ δεν παίρνουν την ευθύνη των πράξεών τους αλλά είναι δειλοί και ψεύτες ενώ επαναστάτες και αγωνιστές όπως εγώ αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Έχω ήδη αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον Επαναστατικό Αγώνα από το 2003 ως σήμερα και έχω υπερασπίσει όλες τις ενέργειες της οργάνωσης. Έτσι και τώρα έχω αναλάβει την ευθύνη και υπερασπίζομαι την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στο Σύνταγμα στις 10/4/2014, τους πυροβολισμούς εναντίον των αστυνομικών στο Μοναστηράκι στις 16/7/2014 και τις απαλλοτριώσεις της Εθνικής τράπεζας των Μεθάνων και της τράπεζας Πειραιώς στην Κλειτορία Αχαΐας.

Το να περιμένει το κράτος και η αστυνομία ότι θα παραδινόμουν και ότι δεν θα χρησιμοποιούσα το όπλο μου για να διαφύγω είναι εντελώς γελοίο και δεν πιστεύω ότι ούτε οι ίδιοι θα είχαν μία τέτοια εκτίμηση.

Όμως σε μία ένοπλη συμπλοκή δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Αν εγώ είμαι υπαίτιος απόπειρας ανθρωποκτονίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, τότε το ίδιο υπαίτιος απόπειρας ανθρωποκτονίας είναι και ο αστυνομικός που με πυροβόλησε.

Είναι γελοίο το επιχείρημα ότι με πυροβόλησε μόνο και μόνο για να με τραυματίσει στο χέρι στοχευμένα και να με εξουδετερώσει μέσα σε κόσμο, με διερχόμενους πολίτες και αυτοκίνητα με κίνδυνο ακόμα και να πλήξει τον συνάδελφό του με τον οποίο είχα συμπλακεί.

Με πυροβόλησε για να με σκοτώσει στοχεύοντάς με στο σώμα, όμως δεν το κατάφερε για άσχετους λόγους με την θέλησή του όπως το ότι βρισκόμουν σε πάλη με αστυνομικό.

Να είστε σίγουροι ότι από τη δική μου μεριά, ότι εγώ ακόμα κι αν σκότωνα κάποιον από τους διώκτες μου, θα αναλάμβανα την ευθύνη όπως έχω κάνει όταν ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα έχω υπερασπίσει όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, είτε βομβιστικές επιθέσεις, είτε απόπειρα εκτέλεσης κατά αστυνομικών των ΜΑΤ, είτε για απόπειρα εκτέλεσης υπουργού της κυβέρνησης.

Αντίθετα αυτοί που αποδεικνύουν ότι είναι δειλοί και ψεύτες είναι οι πραιτοριανοί του καθεστώτος σας, οι αστυνομικοί, οι οποίοι έχουν δολοφονήσει δεκάδες ανθρώπους από το 1974 ως σήμερα, άοπλους πολίτες, διαδηλωτές, νεολαίους, μετανάστες, πολίτες μειονοτικών ομάδων.

Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παρέμειναν ατιμώρητοι αποδεικνύοντας πόσο υποκριτές και ψεύτες είστε εσείς ως δικαστές αφού αξιολογείτε την ανθρώπινη ζωή με δύο μέτρα και σταθμά, ένα για την τάξη των ισχυρών, των πλουσίων, αυτών που έχουν την οικονομική και την πολιτική εξουσία και των λακέδων τους όπως είστε εσείς οι δικαστές και οι αστυνομικοί, και ένα για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του λαού, τους εργαζόμενους, τους νεολαίους, τους μετανάστες οι οποίοι θεωρούνται κατώτεροι από το σύστημά σας.

Θα αναφέρω ενδεικτικά κάποια παραδείγματα: Δολοφονία του 16χρονου μαθητή Ισίδωρου Ισιδωρόπουλου το 1976 σε καταδίωξη από αστυνομικούς, δολοφονία της 66χρονης Αναστασίας Τσιβίκα που σκοτώθηκε από αύρα της αστυνομίας που καταδίωκε διαδηλωτές σε επεισόδια στις 25/5/1976, δολοφονία του Βασίλη Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του στο Π. Φάληρο το 1978 από άνδρες των ΜΕΑ, ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου από ΜΑΤ των διαδηλωτών Ιάκωβου Κουμή και Σταματίνας Κανελλοπούλου στις 16/11/1980, σε πορεία που πήγαινε στην αμερικάνικη πρεσβεία και είχε απαγορευτεί από την κυβέρνηση Ράλλη, δολοφονία με πυροβολισμούς από πίσω στο κεφάλι του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά στις 17/11/1985 σε επεισόδια της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα, δολοφονία του μουσικού Θοδωρή Γιάκα στο Μοσχάτο το 1994 από τον αστυνομικό Λαγογιάννη που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε εξακρίβωση στοιχείων, δολοφονία του ρομά μικροπωλητή Τάσου Μουράτη από τον τροχονόμο Δημήτρη Τρίμη το 1996 στη Λιβαδειά που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του Ηλία Μέξη το 1997 οδηγού φορτηγού που πυροβολήθηκε από τον φρουρό του Μεταγωγών Πειραιά Τσαγκράκο γιατί οδηγούσε ανάποδα στο δρόμο που βρισκόταν το Μεταγωγών.

Δολοφονία Αλβανού κρατούμενου που πυροβολήθηκε γιατί συμμετείχε σε απόδραση από τις φυλακές Σταυρακίου Ιωαννίνων το 1997, δολοφονία του 17χρονου Σέρβου μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς στη Θεσσαλονίκη απ’ τον αστυνομικό Κυριάκο Βαντούλη που τον θεώρησε ύποπτο για κλοπή και τον πυροβόλησε στο στήθος, δολοφονία του Νίκου Λεωνίδη από τον αστυνομικό Ατματζίδη το 2000 στη Θεσσαλονίκη, δολοφονία του ρομά Μαρίνου Χριστόπουλου στο Ζεφύρι το 2001 από τον αστυνομικό της ομάδας Ζ Τυλιανάκη που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του Ηρακλή Μαραγκάκη στο Ηράκλειο Κρήτης το 2003 από αστυνομικούς των ΤΑΕ γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 που πυροβολήθηκε από τους αστυνομικούς Κορκονέα και Σαραλιώτη, δολοφονία του 25χρονου εργάτη Αλβανού Νίκολα Τόντι με 9 σφαίρες από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ το 2010.

Η ταξική δικαιοσύνη σας απάλλαξε στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τους αστυνομικούς δολοφόνους οι οποίοι δεν είχαν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους αλλά προέβαλαν γελοίους ισχυρισμούς ότι τάχα πυροβόλησαν κατά λάθος, ότι «εξοστρακίστηκε» η σφαίρα, ότι κινδύνευε η ζωή τους ενώ όλα τα θύματά τους ήταν άοπλα.

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τους Κουμή και Κανελλοπούλου αθωώθηκαν το 1988, ο δολοφόνος του Καλτεζά, Μελίστας αθωώθηκε το 1990, ο Τυλιανάκης που δολοφόνησε τον Μ. Χριστόπουλο, ο Τρίμης που δολοφόνησε τον Τ. Μουράτη, ο Βαντούλης που δολοφόνησε τον Μπουλάτοβιτς, ο Ατματζίδης που δολοφόνησε τον Ν. Λεωνίδη, όλοι δικάστηκαν για ανθρωποκτονία από αμέλεια και έπεσαν στα μαλακά με μικρές ποινές με αναστολή. Οι δολοφόνοι του Ηρακλή Μαραγκάκη ενώ αρχικά καταδικάστηκαν σε ισόβια, στο εφετείο η κατηγορία μετατράπηκε σε απόπειρα ανθρωποκτονίας από αμέλεια και αποφυλακίστηκαν με ποινή με αναστολή. Ο Λαγογιάννης που δολοφόνησε τον Θοδωρή Γιάκα αρχικά καταδικάστηκε σε 10 χρόνια και βγήκε στα 3 με ανήκεστο βλάβη. Τον περασμένο Μάρτιο όπως έχω ήδη πει σε προηγούμενη τοποθέτησή μου, οι δολοφόνοι της ΟΠΚΕ που πυροβόλησαν με 9 σφαίρες τον Αλβανό εργάτη Νίκολα Τόντι δικάστηκαν για ανθρωποκτονία από αμέλεια σε 1 χρόνο με αναστολή ενώ το δικαστήριο με εισήγηση του εισαγγελέα έριξε κατά ένα μέρος την ευθύνη στο ίδιο το θύμα.

Υπάρχουν περιπτώσεις ξυλοδαρμών και βασανιστηρίων όπου επίσης η ταξική δικαιοσύνη σας έκανε τα στραβά μάτια, όπως στην περίπτωση βασανιστηρίων Αφγανών μεταναστών το 2003 στο Φαρμακονήσι από κομάντο του στρατού και λιμενικούς που τους σοδόμιζαν με γκλοπ, στην υπόθεση των βασανιστηρίων με φάλαγγα επίσης Αφγανών μεταναστών το 2004 στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παντελεήμονα, στην υπόθεση της απαγωγής και του ξυλοδαρμού των Πακιστανών εργατών το καλοκαίρι του 2005 μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο από μέλη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών της ΜΙ6 και μελών της ΕΥΠ, στην υπόθεση του ξυλοδαρμού του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη το 2006 από ασφαλίτες –η λεγόμενη υπόθεση «ζαρντινιέρα»–, ο τραυματισμός διαδηλωτών το 2011 σε κινητοποίηση ενάντια στο Α’ Μνημόνιο από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ που έπεφταν με τις μηχανές πάνω τους, ο τραυματισμός του διαδηλωτή Καυκά το Μάη του 2011 σε κινητοποίηση ενάντια στο Α’ Μνημόνιο που χτυπήθηκε με πυροσβεστήρα από αστυνομικό των ΜΑΤ στο κεφάλι. Κανένας από όλους αυτούς τους βασανιστές και τραμπούκους δεν τιμωρήθηκε από την δικαιοσύνη σας αλλά απαλλάχτηκαν.

Είστε θρασύδειλοι να με κατηγορείτε γιατί πυροβόλησα εναντίον ένοπλων αστυνομικών που με καταδίωκαν να με συλλάβουν, ενώ εσείς ως κρατικός μηχανισμός και ως υπερασπιστές ενός εγκληματικού καθεστώτος όπως είναι ο καπιταλισμός, είστε υπεύθυνοι για δολοφονίες δεκάδων πολιτών, είστε υπεύθυνοι για την μαζικότερη και μεγαλύτερη κοινωνική ληστεία που διαπράττεται στα χρόνια των μνημονίων, για την υφαρπαγή περιουσιών προς όφελος των τραπεζών, για τους θανάτους 4000 ανθρώπων που πέθαναν στα χρόνια των μνημονίων.

Για τους ίδιους λόγους είστε θρασύδειλοι να θεωρείτε ως εγκληματικές πράξεις τις απαλλοτριώσεις των ληστρικών τοκογλυφικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, της Εθνικής τράπεζας των Μεθάνων και της τράπεζας Πειραιώς της Κλειτορίας.

Ληστεία διαπράττετε εσείς που υφαρπάζετε τις περιουσίες του λαού, τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις των απομάχων της δουλειάς, όταν κατάσχετε τα σπίτια των φτωχών προς όφελος των τραπεζών, όταν υφαρπάζετε τους πόρους των ασφαλιστικών ταμείων για λογαριασμό των τραπεζών για να τους επενδύσουν στο χρηματιστήριο, όταν στερείτε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ανθρώπους, όταν παίρνετε την μπουκιά από το στόμα των ανθρώπων, όταν με τις πολιτικές σας αφήνετε τα παιδιά υποσιτισμένα, όταν αφήνετε τους ηλικιωμένους απόμαχους της δουλειάς να πεθαίνουν άρρωστοι αφού πρώτα το σύστημά σας τους έστυψε στην εκμετάλλευση όταν ήταν νέοι.

Αυτά είναι ληστεία και εγκλήματα και αυτά χαρακτηρίζουν εσάς.

Εγώ και ο Επαναστατικός Αγώνας δεν στερήσαμε το ψωμί κανενός, δεν εκμεταλλευτήκαμε τον ιδρώτα κανενός όπως κάνουν τα αφεντικά σας, δεν στερήσαμε το μισθό από κανένα εργαζόμενο ή τη σύνταξη από κανένα συνταξιούχο, δεν κλέψαμε τα σπίτια από κανένα που βγάζει το ψωμί του από τον ιδρώτα του σε αντίθεση με σας που μέσα σε 7 χρόνια, από το 2008 ως σήμερα, το κράτος και η κυβέρνηση που υπηρετείτε έχουν ληστέψει 211,5 δισ. ευρώ από τα λαϊκά εισοδήματα και τα έχετε δώσει στις τράπεζες.

Εγώ απαλλοτρίωσα τους ληστές, αυτούς που ρουφούν το αίμα του λαού, απαλλοτρίωσα τα αφεντικά σας για να χρηματοδοτήσω τον αγώνα ενάντια στο καθεστώς σας και γιατί ήμουν παράνομος και εκτός νόμου και δεν είχα καμία επιλογή επιβίωσης.

Η απαλλοτρίωση των τραπεζών είναι από παλιά μία συνηθισμένη πρακτική και μέθοδος των επαναστατικών κινημάτων και των αντάρτικων οργανώσεων.

Οι αναρχικοί, οι μπολσεβίκοι, οι Ισπανοί αναρχοσυνδικαλιστές της δεκαετίας του 1920, οι αντάρτες του ΔΣΕ στα Καλάβρυτα, Αμαλιάδα, Ν. Ζίχνη Σερρών, οι Ισπανοί αναρχικοί και η οργάνωση Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ιβηρικής (MIL) που έκαναν αντάρτικο εναντίον της δικτατορίας του Φράνκο στις δεκαετίες του ’40, ’50 και ’70, οι Τουπαμάρος της Ουρουγουάης, η Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) και το Κίνημα 2 Ιούνη στη Δ. Γερμανία, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η Πρώτη Γραμμή στην Ιταλία, η Άμεση Δράση στη Γαλλία, οι Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις Κολομβίας (FARC), όλες αυτές οι αντάρτικες οργανώσεις προέβαιναν σε απαλλοτριώσεις τραπεζών και απαγωγές πλούσιων καπιταλιστών επιχειρηματιών για να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους.

Εσείς που έχετε διαπράξει την πιο οργανωμένη και μαζική ληστεία εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, θεωρείτε τις απαλλοτριώσεις τραπεζών ως εγκληματικές πράξεις, αποδεικνύοντας πόσο υποκριτές είστε.

Οι απαλλοτριώσεις τραπεζών όπως και οι δράσεις του αντάρτικου συνολικά είναι πράξεις δίκαιες. Δικαιοσύνη είναι η ανατροπή του καθεστώτος σας η οποία συνίσταται στην συνολική απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής και κρατικής ιδιοκτησίας ώστε τα πάντα να ανήκουν σε όλους και όλοι να έχουν πρόσβαση στα βασικά αγαθά.

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

[Φυλακές Κορυδαλλού] 2η δίκη Επαναστατικού Αγώνα: Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τη μεθόδευση της αντιτρομοκρατικής

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για την μεθόδευση της αντιτρομοκρατικής και των διωκτικών αρχών να συσχετιστεί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα με ληστείες τραπεζών

Στη συνεδρίαση της 16ης Νοεμβρίου της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που αφορά την επίθεση σε κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος στις 10/04/2014, τη συμπλοκή στο Μοναστηράκι στις 16/07/2014 και τρεις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα, Κλειτορία και Ακράτα η εισαγγελέας της έδρας εισήγαγε ένα έγγραφο της αντιτρομοκρατικής το οποίο υπογράφει ο διευθυντής υποστράτηγος Αντώνιος Μπάκας και το οποίο υποδεικνύει στην εισαγγελία εφετών Αθηνών τη συσχέτιση και συνένωση ασχέτων μεταξύ τους υποθέσεων, όπως ληστείες τραπεζών που χρονολογούνται από το 2008 ως το 2015 με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Το έγγραφο αυτό αποκαλύπτει μια πρωτοφανή μεθόδευση των αστυνομικών και δικαστικών αρχών έτσι ώστε ληστείες τραπεζών να συσχετιστούν με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και τα πρόσωπα που ήδη κατηγορούνται για αυτές ή ερευνάται εμπλοκή τους, όπως οι Γιώργος Πετρακάκος, Μαρία Θεοφίλου, Θεμιστοκλής Ασημακόπουλος, Σπύρος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Τσιρώνης, Παναγιώτης Ασπιώτης και ο Σπύρος Δραβίλας, που αυτοκτόνησε για να μη συλληφθεί, να παρουσιάζονται ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Το έγγραφο αυτό υποδεικνύει εντελώς αβάσιμα τη συσχέτιση των υποθέσεων εννέα τουλάχιστον ληστειών τραπεζών, στο Βελεστίνο στις 14/08/2013, στο Παλαιό Φάληρο στις 16/11/2011, στον Ωροπό Αττικής στις 31/01/2014, στο Δώριο Μεσσηνίας στις 21/03/2014, στο Σικούριο Λάρισας στις 05/06/2014, στο Δίστομο Βοιωτίας στις 22/08/2014, στη Φαρκαδόνα Τρικάλων στις 02/04/2015 και στον Αμπελώνα Λάρισας στις 30/04/2015. Επίσης, σύμφωνα με το έγγραφο, εξετάζεται και η συσχέτιση με τις παραπάνω και των υποθέσεων ληστειών τραπεζών στο Γαλατά Πόρου στις 11/08/2011, στις Σπέτσες στις 16/07/2012, στον Μαραθώνα στις 01/07/2014, στη Σαρωνίδα Αττικής στις 08/08/2014, ενώ επίσης γίνεται αναφορά σε ληστείες τραπεζών, στο Χολαργό στις 17/04/2008, στην οποία είχε σκοτωθεί ένας αστυνομικός, στις Σέρρες στις 31/03/2010 και στο Πόρτο Χέλι Αργολίδας στις 23/07/2010.

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σε αυτό το έγγραφο που να τεκμηριώνει τη συσχέτιση αυτών των υποθέσεων με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, όπως επίσης δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να τεκμηριώνει ότι τα πρόσωπα που ήδη κατηγορούνται ή εξετάζεται η εμπλοκή τους σε αυτές ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτό που υπάρχει είναι ότι αφού αναφέρεται στις συλλήψεις, πρώτα τη δική μου στις 16/07/2014 στο Μοναστηράκι και στην εμπλοκή μου στις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία, στο γεγονός ότι ο Πετρακάκος είναι συγκατηγορούμενός μου, σε Μέθανα από κοινού μ’ εμένα και στην Ακράτα μόνος του με αγνώστους και στις συλλήψεις των υπολοίπων που κατηγορούνται για κάποιες από τις άλλες ληστείες τραπεζών, καταλήγει στην αυθαίρετη εκτίμηση, ότι «τελέστησαν από εμπλεκόμενα σε αυτές πρόσωπα στα πλαίσια της τρομοκρατικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας». Το μαθηματικό θεώρημα της αντιτρομοκρατικής ισχυρίζεται ότι αφού εγώ και ο Πετρακάκος είμαστε συγκατηγορούμενοι και εφόσον ο Πετρακάκος κατηγορείται από κοινού με κάποια τουλάχιστον από τα άλλα πρόσωπα που αναφέρονται, τότε όλοι συσχετιζόμαστε, όλοι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, με εμένα διευθυντή. Να υπενθυμίσω όμως ότι στις 3 Απριλίου 2013 έχω απαλλαγεί μαζί με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα για την κατηγορία της διεύθυνσης στην πρώτη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι, επίσης, έωλος ο ισχυρισμός που αναφέρεται στο έγγραφο ότι ο μεγάλος οπλισμός που βρέθηκε κατά τις συλλήψεις των προαναφερθέντων προσώπων σε Μώλο Φθιώτιδας, Βόλο, Μαραθώνα, Αγχίαλο Μαγνησίας, ότι προοριζόταν για τη διάπραξη «τρομοκρατικών ενεργειών». «Η υπηρεσία μας λόγω του μεγάλου αριθμού και της βαρύτητας του κατά τα ανωτέρω αναφερθέντος και κατασχεθέντος συνολικού οπλισμού, ο οποίος αντικειμενικά είναι δυσανάλογος με εκείνον που κατά την κοινή λογική απαιτείται για την διάπραξη μόνον ενόπλων ληστειών εκτιμά α) ότι τα ανωτέρω εμπλεκόμενα σε προαναφερόμενες ποινικές υποθέσεις πρόσωπα είχαν ενταχθεί ως μέλη στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας δρώντας από κοινού και εναλλασσόμενα μεταξύ τους… β) ότι ο ανωτέρω βαρύτατος οπλισμός κατείχετο από κοινού από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα… και γ) ότι οι πράξεις ενόπλων ληστειών διαπράχθηκαν με σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων». Δεν υπάρχει τίποτα μέσα στο έγγραφο που να τεκμηριώνει ότι όλος αυτός ο οπλισμός είναι του Επαναστατικού Αγώνα, ότι τα σπίτια στα οποία βρέθηκαν είναι γιάφκες της οργάνωσης κι ότι εγώ έχω πρόσβαση σ’ αυτόν τον οπλισμό. Όλες αυτές οι αλχημείες επιχειρούν να ξεπεράσουν ακόμα και την προηγούμενη προπαγανδιστική τακτική των προηγούμενων ετών της αντιτρομοκρατικής και του καθεστώτος που διοχέτευε σε παπαγαλάκια δημοσιογράφους και επαγγελματίες ψεύτες, περί συνεργασίας των οργανώσεων αντάρτικου με «ποινικούς», αφού τώρα με αυτή τη μεθόδευση παρουσιάζονται οι «ποινικοί» μαζί με κάποιους αντιεξουσιαστές όχι ως συνεργάτες αλλά ως μέλη. Αυτή η μεθόδευση επιχειρεί να επιβεβαιώσει το θεώρημα ότι «ποινικοί» και μέλη των οργανώσεων αντάρτικου είναι το ίδιο και να απονοηματοδοτήσει τον πολιτικό χαρακτήρα των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων που είναι πάγιος στόχος του κράτους.

Επειδή, όμως, παρουσιάζομαι και ως συνδετικός κρίκος και ως διευθυντής όλων αυτών των προσώπων θα πρέπει τα σαΐνια της αντιτρομοκρατικής και οι δικαστές που τους υποδεικνύεται να συνενώσουν άσχετες υποθέσεις, να τεκμηριώσουν και να αποδείξουν πότε και πώς αυτά τα άτομα εντάχτηκαν στον Επαναστατικό Αγώνα. Πώς τεκμηριώνεται η σύνδεσή μου, όχι ως άτομο, αλλά με την ιδιότητα του μέλους και διευθυντή του Επαναστατικού Αγώνα με τους Πετρακάκο, Χριστοδούλου, Τσιρώνη, Δραβίλα; Πώς τεκμηριώνεται ακόμη και η απλή γνωριμία μαζί τους; Κάποιοι από αυτούς βρίσκονταν για αρκετά χρόνια στις φυλακές την προηγούμενη δεκαετία όταν είχε ήδη αρχίσει τη δράση του ο Επαναστατικός Αγώνας απ’ το 2003. Ο Πετρακάκος βρισκόταν στη φυλακή από το 2003 ως το 2006, ο Χριστοδούλου απ’ το 1999 ως το 2007, ο Δραβίλας βρισκόταν στη φυλακή το 2005-2006 και από το 2008 ως τα τέλη του 2013, οπότε παραβίασε άδεια. Ο Τσιρώνης βρισκόταν στην παρανομία το 2006 και είχε επικηρυχθεί το 2009 φωτογραφιζόμενος από τότε ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Πώς και πότε εντάχθηκαν όλοι αυτοί στην οργάνωση; Να υπενθυμίσω ότι κάποιοι από αυτούς από το 2013 μέχρι σήμερα φωτογραφίζονται με υπόδειξη της αντιτρομοκρατικής στα Μ.Μ.Ε ως εμπλεκόμενοι με τη δράση μιας νεολενινιστικής οργάνωσης που έχει εμφανιστεί τα 2 τελευταία χρόνια. Πώς τώρα ξαφνικά έγιναν μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, που είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση αντάρτικου; Να υπενθυμίσω, επίσης, και εγώ πριν την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στις 10/04/2014 στο κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδας στο Σύνταγμα φωτογραφιζόμουν από τα Μ.Μ.Ε ως εμπλεκόμενος στην ίδια οργάνωση, ενώ είμαι αναρχικός και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα και αυτό αποδεικνύει τα ψέματα της αντιτρομοκρατικής και των Μ.Μ.Ε. Να επισημάνω ότι ένα από τα πρόσωπα, ο Τσιρώνης, που φέρεται τώρα σύμφωνα με το έγγραφο να είναι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, φωτογραφιζόταν από το 2006 ως εμπλεκόμενο με τη λεγόμενη «ομάδα των ληστών με τα μαύρα», που σύμφωνα με την αντιτρομοκρατική, έκανε ληστείες τραπεζών την περίοδο 2002-2006 και συσχετιζόταν με τον Επαναστατικό Αγώνα. Όμως, όπως έχω ήδη αναφέρει σε παλαιότερο κείμενό μου το Σεπτέμβρη του 2014, όσον αφορά τα ψέματα που επανειλημμένα διέδιδαν δημοσιογράφοι κατόπιν υποδείξεων της αντιτρομοκρατικής, παρά το γεγονός ότι έγιναν δίκες για την υπόθεση αυτή, δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι υπάρχει σχέση με τον Επαναστατικό Αγώνα. Όμως μετά από χρόνια γίνεται νέα απόπειρα να εμπλέξουν τον Τσιρώνη ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

Όσον αφορά τις υποθέσεις των ληστειών τραπεζών που αναφέρονται στο επίμαχο έγγραφο σε καμία δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να με συσχετίζει ως φυσικό αυτουργό και ούτε κατηγορούμαι. Σε πολλές από αυτές όταν διαπράχθηκαν βρίσκομαι στη φυλακή, όπως όσον αφορά αυτή στη Σαρωνίδα Αττικής στις 08/08/2014, στο Δίστομο στις 22/08/2014, στη Φαρκαδόνα Τρικάλων στις 02/04/2015, στον Αμπελώνα Λάρισας στις 30/04/2015. Να υπενθυμίσω ότι όταν έγιναν αυτές οι ληστείες τραπεζών εγώ ήδη είχα συλληφθεί στο Μοναστηράκι στις 16/07/2014. Επίσης βρισκόμουν στη φυλακή και το διάστημα που διαπράχθηκαν οι υπό διερεύνηση ληστείες τραπεζών στο Γαλατά Πόρου στις 11/08/2011 και στο Πόρτο Χέλι Αργολίδας στις 23/07/2010. Όσον αφορά τις υποθέσεις των ληστειών τραπεζών στο Παλαιό Φάληρο στις 16/11/2011 και στο Ηράκλειο Αττικής στις 27/10/2011, εκείνη την περίοδο έχω μόλις αποφυλακιστεί μαζί με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα μετά τη λήξη του 18μηνου (10/04/2010-11/10/2011) και βρισκόμαστε με περιοριστικούς όρους, όπως πέντε φορές παρουσία το μήνα στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων και υπό παρακολούθηση από την αστυνομία. Προκειμένου να τεκμηριώσουν αυτή τη μεθόδευση οι ίδιες οι διωκτικές αρχές βγάζουν τον εαυτό τους ηλίθιους. Πώς σχετίζονται όλες αυτές οι ληστείες τραπεζών που αναφέρονται στο έγγραφο μ’ εμένα και τον Επαναστατικό Αγώνα; Πώς τεκμηριώνεται η σχέση μου με όλα αυτά τα πρόσωπα στα πλαίσια της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα; Γιατί γίνεται αναφορά στο έγγραφο για μια ληστεία τράπεζας στο Χολαργό το 2008; Για να με καταδικάσουν σε ισόβια παρουσιάζουν την υπόθεση αυτή ότι έγινε στα πλαίσια δράσης του Επαναστατικού Αγώνα; Πώς συνδέεται η υπό διερεύνηση υπόθεση ληστείας τράπεζας στις Σέρρες στις 31/03/2010, δέκα μέρες πριν τη σύλληψή μας στις 10 Απριλίου του 2010 σε περίοδο που όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων βρισκόμασταν υπό παρακολούθηση και υπάρχουν καταγεγραμμένες τηλεφωνικές συνομιλίες που βγήκανε μετά τις συλλήψεις μας στη δημοσιότητα;

Η αντιτρομοκρατική ευελπιστεί ότι όσο πιο τερατώδη είναι τα ψέματα που υποστηρίζει τόσο υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν πιστευτά, πάντα βέβαια με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε, των μεγαλοκαλαναρχών, των μεγαλοεργολάβων, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων που πίνουν το αίμα του λαού. Το κλειδί, όμως, για να αποπειραθεί να γίνει αυτή η μεθόδευση είναι το γεγονός ότι είμαι εκ νέου κατηγορούμενος ως «διευθυντής» του Επαναστατικού Αγώνα, όπως και η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα στη δίκη που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι παρά το γεγονός ότι το Έ τριμελές εφετείο κακουργημάτων με απόφασή του στις 03/04/2013 με απάλλαξε, όπως και τη συντρόφισσα Ρούπα, από την κατηγορία της «διεύθυνσης», τα τρία τελευταία χρόνια, όμως, και αφού είχαμε περάσει στην παρανομία, τα Μ.Μ.Ε. με υπόδειξη της αντιτρομοκρατικής εξακολουθούν να μας παρουσιάζουν ως «αρχηγούς» του Επαναστατικού Αγώνα κάτι που δείχνει ότι η μεθόδευση δεν είναι πρόσφατη, αλλά άρχισε να συναρμολογείται όταν σπάσαμε τους περιοριστικούς όρους και περάσαμε στην παρανομία απ’ το καλοκαίρι του 2012. Πώς γίνεται, όμως, με απόφαση της ίδιας της κρατικής «δικαιοσύνης» να απαλλάσσομαι από διευθυντής του Επαναστατικού Αγώνα το διάστημα 2003-2010 και να γίνομαι εκ νέου διευθυντής του Επαναστατικού Αγώνα από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τη σύλληψή μου στις 16/07/2014, όπως υποστηρίζει το κατηγορητήριο με το οποίο δικάζομαι τώρα. Είναι κάτι που με υπόδειξη του εγγράφου, που το υπογράφει ο διευθυντής της ΔΑΕΕΒ Μπάκας, καλούνται οι εφέτες να «αποδείξουν» κάνοντας αλχημείες.

Στη δίκη που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη κατηγορούμαι μαζί με τη συντρόφισσα Ρούπα εκ νέου για «ένταξη» και «συμμετοχή» στον Επαναστατικό Αγώνα και για «διεύθυνση» από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τις 16/07/2014 που συλλήφθηκα, «αλλά και με άλλα πρόσωπα των οποίων η ταυτότητα δεν έχει καταστεί ακόμα γνωστή». Πολλοί διευθυντές δηλαδή!! Στην αρχή της διαδικασίας έκανα αίτηση στο δικαστήριο να απορριφθούν οι δύο αυτές κατηγορίες, γιατί όσον αφορά την μεν πρώτη της «ένταξης» και «συμμετοχής» δεν γίνεται να καταδικαστώ δύο φορές για το ίδιο πράγμα, αφού έχω ήδη καταδικαστεί το 2013 και όσον αφορά τη δεύτερη της «διεύθυνσης», έχω απαλλαγεί επίσης το 2013. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι όντως, δεν μπορώ να κατηγορηθώ εκ νέου για «ένταξη» και «συμμετοχή», αφού έχω ήδη καταδικαστεί, όμως απέρριψε το αίτημα για τη «διεύθυνση» και αποφάσισε τη διερεύνηση της εν λόγω κατηγορίας στην εξελισσόμενη διαδικασία και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και η εκδίκαση της ληστείας τράπεζας της Ακράτας που γίνεται στην υπό εξέλιξη δίκη και στην οποία δεν κατηγορούμαι καν εγώ αλλά αποκλειστικά και μόνο ο Πετρακάκος, είναι αυθαίρετη γιατί πουθενά δεν συνδέεται ούτε με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας αποδεικνύοντας έτσι την μεθόδευση να σχετιστεί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα με όλες αυτές τις υποθέσεις ληστειών τραπεζών και τα πρόσωπα που ερευνάται η εμπλοκή τους να παρουσιαστούν ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Το αίτημα να διαχωριστεί αυτή η υπόθεση σε αυτή την δίκη απορρίφθηκε και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το έγγραφο της αντιτρομοκρατικής ήταν μία ευθεία παρέμβαση στην διαδικασία της δίκης που βρίσκεται σε εξέλιξη, έτσι ώστε να καταδικαστώ για τη «διεύθυνση» σε αντίθεση με την απαλλακτική απόφαση του 2013 και να ανοίξει ο δρόμος για τη μεθόδευση, τη συσχέτιση των υποθέσεων των ληστειών τραπεζών και των προσώπων που αναφέρονται στο έγγραφο με την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Να υπενθυμίσω τον ισχυρισμό στην αγόρευση του εισαγγελέα της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα για την πρότασή του για απόρριψη της κατηγορίας της «διεύθυνσης» πράγμα που έγινε δεκτό. «Ισχυρίστηκαν οι τρεις πρώτοι κατηγορούμενοι κι εγώ το δέχτηκα ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μία αναρχική οργάνωση στην οποία δεν χωρούσαν αρχηγοί και διευθυντές, η οποία δεν έχει ιεραρχική δομή και στην οποία οι αποφάσεις επομένως λαμβάνονταν δημοκρατικά, είτε με πλειοψηφία, είτε με παμψηφία».

Αρχηγούς, διευθυντές και προϊσταμένους έχουν αυτοί που μας κατηγορούν, η οικονομική και πολιτική εξουσία, οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις, το κράτος και οι μαριονέτες τους, οι διωκτικές αρχές, η δικαιοσύνη, η αστυνομία και οι δημοσιογράφοι – αχυράνθρωποι της εξουσίας που έχουν ως εργοδότες την οικονομική αριστοκρατία του τόπου. Όλη αυτή η ενορχηστρωμένη μεθόδευση αποδεικνύει τη λύσσα τους εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, κάτι που ομολογουμένως μας τιμά. Μας τιμά γι’ αυτό που είμαστε, μία οργάνωση αναρχικών αγωνιστών που στράφηκε εναντίον της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Η λύσσα τους γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, γιατί παρά τα ψέματά τους δεν έχουν καταφέρει να αποσπάσουν την κοινωνική συναίνεση εναντίον μας. Αντίθετα η πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί τους ίδιους και το σύστημα που υπηρετούν ως υπεύθυνους για τα δεινά των πολιτών που μαστίζονται από την πείνα, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τους μαζικούς θανάτους-δολοφονίες από απελπισία και στερήσεις γιατί αυτοί είναι υπεύθυνοι για τη μαζικότερη κοινωνική ληστεία που υφίστανται ο τόπος, για την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού για να σωθούν τα αφεντικά, οι τράπεζες, οι δανειστές, οι πολυεθνικές, η υπερεθνική οικονομική ελίτ.

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Κείμενο του ΔΑΚ με αφορμή την υπόθεση του Πάνου Ασπιώτη

Πριν από λίγες μέρες ο εισαγγελέας Γρεβενών έστειλε ειδοποίηση προς το σύντροφο Παναγιώτη Ασπιώτη πως τη Πέμπτη 19/11 στις 10.00 π.μ. ο τελευταίος θα μεταχθεί στο νοσοκομείο Γρεβενών για να του γίνει αιμοληψία με σκοπό την απόσπαση του dna.

Μετά τις στοιχειώδεις κατακτήσεις της απεργίας πείνας που διεξήγαμε, όσον αφορά την οριοθέτηση της χρήσης του dna, γίνεται ξεκάθαρο πως το κράτος επιδιώκει να πάρει τη ρεβάνς εμπλέκοντας εκτός από την αστυνομία και τους γιατρούς στο βασανισμό που σηματοδοτεί η βίαια λήψη του γενετικού υλικού.

Ο σύντροφος Ασπιώτης αρνήθηκε να δώσει dna στη ΓΑΔΑ, οπότε η εντολή του εισαγγελέα Γρεβενών έρχεται να καλύψει το κενό προκειμένου να ενισχυθεί η δίωξη του συντρόφου με “αδιάσειστα στοιχεία”. Είναι πλέον γνωστό πως η ποινική χρήση του δειγμάτων dna είναι εντελώς αυθαίρετη και χρησιμοποιείται ως τρόπος κατασκευής ενόχων. Η επιστημονική καταστολή είναι πανταχού παρούσα.

Είναι σαφές πως το κράτος δεν παραιτείται από την επιδίωξή του να προσθέτει σε κάθε δίωξη αναρχικού (ή άλλου κατηγορούμενου) την “αναμφισβήτητη αλήθεια και ακρίβεια” που φέρει η χρήση της επιστημονικής έρευνας στην καταστολή.

Η αντίσταση κατά τη λήψη dna και αποτυπωμάτων αποτελεί μακρά παράδοση στις συλλήψεις αναρχικών και δεν έχει να κάνει με την “ενοχή” ή την “αθωότητα” σε σχέση με τις κατηγορίες όπως θεωρούν τα ανθρωπάκια που στελεχώνουν τις διωκτικές υπηρεσίες. Η αντίστασή μας πατάει στην άρνηση συνεργασίας με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ